در موقعیت تهدید، بیحرکتی همیشه نشانهٔ ضعف یا بیارادگی نیست. بدن ممکن است پیش از آنکه بتوانیم فکر کنیم، وارد وضعیتی شود که حرکت، تصمیم و حتی احساس را متوقف میکند.
این واکنش میتواند گیجکننده باشد؛ بهویژه وقتی فرد بعداً از خود میپرسد چرا کاری نکرده یا چرا نتوانسته حرف بزند. نگاه سرزنشگر معمولاً پیچیدگی تجربهٔ بدن در لحظهٔ بحران را نادیده میگیرد.
از سرزنش تا فهم تجربه
درمان میتواند کمک کند این لحظهها نه بهعنوان نقص شخصیت، بلکه در زمینهٔ تاریخچه، رابطهها و شیوههای حفاظت روانی فرد بررسی شوند. فهمیدن، بهمعنای سادهسازی نیست؛ راهی است برای ساختن امکانهای تازه در آینده.
این نوشته جایگزین ارزیابی یا مشاورهٔ درمانی نیست.